
Κάθε χρονιά έτσι καιρό, πιάνει με μια ψιλο-μελαγχολία και ένα άγχος. Καταλαβαίνω ότι οφείλεται περισσότερο στην επιστροφή της κουραστικής καθημερινότητας και στην αλλαγή του καιρού. Μετά όμως το πάρτυ-ζωή της φοιτητικής φάσης που έφερε τη ρουτίνα της δουλειάς, άρχισα να πιστεύω ότι η μελαγχολία μου και η γερή δόση άγχους "χωρίς λόγο", οφείλεται στο γεγονός του ότι κοντεύκουν τα γενέθλια μου. Και εξηγούμαι:
Γενέθλια κατά τη διάρκεια της φοιτητικής ζωής:
Πρόβλημα: Που θα τα γιορτάσω; (όλοι οι καλοί χωράνε και παντού)
Γενέθλια μετά τη φοιτητική ζωή:
Πρόβλημα: Πού θα τα γιορτάσω, ποιους θα καλέσω, να καλέσω όσους θα ήθελα να περάσω τη μέρα μαζί ή και αυτούς που με κάλεσαν στα γενέθλια τους, παρόλο που το έκαναν τυπικά; Να τα γιορτάσω τη μέρα των γενεθλίων; Αν πέφτει καθημερινή εν θα το διασκεδάσω, γιατί έχει πρωινό ξύπνημα, plus εν θα βολεύκει τους φίλους που εν εκτός Λευκωσίας. Να καλέσω και γκόμενους-γκόμενες φίλων (τους νέους-νέες); Μα αν τα κάμω σπίτι μου εν θα μας χωρεί να κάτσουμε. Και στο κάτω κάτω εν και ξέρω τους και καλά. Να καλέσω τον τάδε, όμως εν ναν και η πρώην του που εν και εκείνη φίλη μου, και εν θέλουν να βλέπουν ο ένας τον άλλο μετά το χωρισμό. Να πάμε έξω για ποτά; Εν να πρέπει να κάμω κράτηση μια βδομάδα πριν και να ξέρω ακριβώς πόσα άτομα θα έρθουν.
Έτσι σήμερα το πρωί αποφάσισα.
Δεν θα γιορτάσω γενέθλια, at least in the way I used to.
Αν το κάμω, το μενού θα περιλαμβάνει 5 άτομα, 1 κουτί cupcakes, 4 μπουκάλες ursus roter και mtv να παίζει στην τηλεόραση.
Εν τζαι εν να σπάσει το πλάσμα για τη μέρα που έτυχε να γεννηθεί!!!
Y.Γ. Θέλω τα γενέθλια των 9 μου χρόνων, που το μόνο που με έκοφτε ήταν τι θα παίζαμε και τι δώρα θα έπιανα. Να δοκιμάσω μια εγωκεντρική παιδική παλινδρόμηση και φέτος;