Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008

L'hospital (λοπιτάλ) σουρεάλ



Έσιει που το πρωί τρώει με τούτο το συμβάν που εβίωσα στο Γενικό Νοσοκομείο.


Το πρωίν εγέλασα λίον αλλά ήθελα τζαι να κλάψω.


Αναμονή στο ακτινολογικό για ακτινογραφία θώρακος.. όι εν έχω τίποτε, εν formality για την δουλειά.


Σε μια που τις μπλε καρέκλες του διαδρόμου αναμονής κάθεται ένας παπούλης. Καμιά ογδονταριά χρονών. Δίπλα του μια κενή θέση. Παρακάτω κάθουνται 2 καλογερούθκια γύρω στα 25. Τζαι τζαμέ είσιεν κενή θέση. Φυσικά εν εμπήκα σε δίλημμα. Εφορούσα και κοντό φουστάνι αφού ήταν λαλλαόπυρος, είπα να μεν τους βάλω σε πειρασμό που το χάραμα(μουαχα...χα).Έκατσα δίπλα που τον παππού.


Εχαμογέλασα του δειλά και έβαλα την τσάντα μου πας τα πόθκια μου. Εκοίταξα τον με την άκρη του μαθκιού. Τα σιερούθκια του ασπρουλιάρικα τζαι λεπτούθκια ετρέμαν. Εκράταν ένα φάκελο διπλωμένο. Έκλεισεν τα πόθκια του που ήταν τσας ανοικτά για να μεν με ενοχλεί.


Awkard moments.


Περνά ένας λαχειοπώλης! ΤΑ ΤΥΧΕΡΑΑΑ!


Ο παππούς νέφκει του τζαι κάμνει κανένα πεντάλεπτο να εύρει το τσεντί του. Τα σιερούθκια του τρέμουν τζαι δυσκολεύκεται καθούμενος να το φκάλει που την τζέπη του αλλά κάμνει το με μιαν χαλαρότητα τζαι χωρίς βιασύνη. Τελικά βρίσκει το τζαι πιάνει ένα λαχείο του ενός ευρώ.


Βάλει το λαχείο μες το τσεντί.


"Εν θα το ξύσεις τωρά μάστρε;" λαλεί του ο λαχειοπώλης.


"Όιιι.. ενεν της ώρας η τύχη μου. Περιμένω το γιατρό να μου φωνάξει.. Άμπα τζαι εν ακούσουμεν..εχχε.. εκουφάναμεν τέλεια πιον".


Χαμογελώ.


Περνά κανένα μισάωρο.. Ο παππούς σηκώνεται τζαι πάει στην κοπέλα του ακτινολογικού. Κάτι της λαλεί. Στρέφεται πίσω τζαι κάθεται σιγά σιγά.


"Το τζέρατόν τους.. μαυρογέριμοι πιον..έσιει ανάμιση ώρα για να δουν μια πλάκα της ζάμπας μου.. τωρά λαλεί μου έφυεν ο γιατρός τζαι πρέπει να καρτερώ καμιάν ώραν ή νάρτω αύριον. Το λεωφορείο σε 2 ώρες εν ναρτει. 60 χρόνια η ίδια ιστορία" λαλεί σιγανά αλλά αρκετά δυνατά για να ακούσω.


"Εν έχει άλλο γιατρό να σας δει;" ρωτώ τον.


"Μάνα μου εν ηξέρουν με οι γιατροί πιον αν έσιει για αν δεν έσιει.. τουλάιστον σου να μας ελάλεν να κατεβώ κάτω να πιάω το λεοφωρείον των 9.." αναστενάζει.


"Θέλετε να σας πάρω εγώ κάπου;" λαλώ του σχεδόν αυτόματα χωρίς να το καλοσκεφτώ.. "σε λίον εν να τελειώσω υπολογίζω τζαι εν έχω δουλειάν".


Σαστίζει. Γυρίζει ούλλη την κκελέ του σιγά σιγά τζαι θωρεί με. Χαμογελά μου πλαθκιά.


"ΌΟοοιι κόρη μου..Έσιει τόσα χρόνια εσυνηθίσαμεν την τούτη τη δουλειά. Έτω εν να βρίξουμεν να τελειώσουμεν τζαι εν να πάω τζαι έσσω με το καλό.." (νιώθω άσιημα άμπα τζαι ενόμισεν ότι ενόμισα ότι το είπεν για να του πω να τον πάρω).


Εν λαλώ τίποτε άλλο.


"Εσύ ήνταμπου κάμνεις δαμέ;" ρωτά με μετά που λίον.


"Πρέπει να φκάλω ακτινογραφία θώρακα για τη δουλειά. Εζητήσαν μας" απαντώ.


"Ήντα δουλειά κάμνεις κορού μου αν επιτρέπεται;"


"Δασκάλα. (γλουπ)"


Χαμογελά.


"Εν τζαι η αγγόνισσα μου καθηγήτρια. Καλή σπουδή τζαι δουλειά. Τζαι τα μωρά".


Σούζω τη κκελέ μου τζαι μισοχαμογελώ. Σκέφτουμαι γιατί εν τον έφερεν στο νοσοκομείο παιδίν, αγγόνιν, κάποιος γνωστός.. Σκέφτουμαι το δεκαπεντάλεπτο που θα θέλει τουλάχιστον να παρπατήσει μες το λάλλαρο τζαι την υγρασία της Λευκωσίας που το ακτινολογικό στη στάση του λεωφορείου, που αν δεήσει εν να περάσει. Σκέφτουμαι την πιθανώς αγενή απάντηση της λειτουργού άμαν την ξαναρωτήσει για τον γιατρόν.


"Εσείς οι νέοι εν τζαι έρκεστε νοσοκομείο ξέρω.. τζαι καλά κάμνετε..να τρώτε τις ώρες σας.. εμείς τα πατσιογέρκια έχουμε πολλές ώρες να τρώμεν " λαλεί τζαι γελά.


"Πάντως αν θέλετε να σας πάρω κάπου..." ξαναλαλώ του.


"Όιι μάνα μου. Ευχαριστώ. Να κάμεις τζαι εσύ τη δουλειά σου να πάεις στο καλό. Ήντα να γυρίζεις μες τις αρρώσκιες τζαι τις πυράες τωρά;" λαλεί μου.


Θέλω να κλαίω. Θέλω να πιάσω την λειτουργό που το γιακκά τζαι να της φωνάξω "ΒΑΡΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ ΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑ ΝΑ ΜΕΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΤΑΙ". Θέλω να πιάσω τηλέφωνο τα παιθκιά του τζαι να τους πω "Ναι είσαστε τα αμπάλατα του κυρίου τάδε; Μπορείτε να έρτετε να τον πιάτε που το νοσοκομείο;" Θέλω να σταθώ πας την καρέκλα τζαι να φωνάξω " ΑΜΠΑΛΑΤΕ ΚΟΣΜΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΟΣ ".


"ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ακούεται το όνομα μου που το στόμα της νοσοκόμας.


Σηκώνουμαι τζαι γυρίζω στον παππού. "Καλή συνέχεια" λαλώ του. Χαμογελά μου.


Μετά που έφεφκα ήταν ακόμα τζαμέ. Με το διπλωμένο φάκελο μες το σιέρι. Να θωρεί με ένα ίχνος ελπίδας τις πόρτες του ακτινολογικού άμπα τζαι εμφανιστεί ο γιατρός.


Στους διαδρόμους του νοσοκομείου ένα σωρό τέθκοιοι άθρωποι, να καρτερούν υπομονετικά τη σειρά τους, για να τους αγνοήσουν ή να τους μιλήσουν άσιημα, για να σκεφτούν τα παιθκιά τους που "είχαν δουλειές", για να πιαν ένα λαχείο έστω τζαι τωρά, πέρκει αλλάξει η τύχη τους.


Ώρες ώρες αναρωθκιούμαι. Εν υπερβολική η αγανάκτηση τζαι η λύπη μου για έτσι πράματα;
ουφ...


5 σχόλια:

Cake είπε...

Μάνα μου το γερούι...μάνα μου σε τζαι σένα που επροσφέρτηκες..πολλά γλυκό εκ μέρους σου

drSpock είπε...

Κι εγώ αγανακτώ στο νοσοκομείο, όι τόσο με την αναμονή (καταλαβαίνω ότι συνήθως εν υπάρχουν αρκετοί γιατροί) αλλά με την αγένεια και τη γαίδουροσύνη των υπαλλήλων που νομίζουν ότι επειδή αλλάζουν την κάρτα σου ή διούν σου τα φάρμακα έχουν δικαίωμα να σε αγνοούν και να είναι αγενείς λες και ο κάθε άσχετος κυβερνητικός είναι ο άρχων του σύμπαντος! Όχι ότι και οι γιατροί παν πίσω μερικές φορές!

Ασυγχωρητη είπε...

ούτε εμένα με πειράζει η αναμονή και η ταλαιπωρία..λυπούμαι τους ηλικιωμένους, ειδικά τζείνοι που εν μόνοι τους τζαι εν δύσκολο να κινούνται.. :(

tubemap είπε...

Έκαμες με τζιαι έκλαψα...

Έχω ένα στενό φίλο, 22 χρονών ο οποίος το Μάιο του 2006 είχε δυστύχημα με μοτοσυκλέτα. Σήμερα είναι κατάκοιτος σ'ένα κρεβάτι, βγάζει κραυγές αντί για ομιλία, βλέπει το κενό, δεν τρώει από το στόμα αλλά του χορηγούν τροφή με ορρό..Μια κατάσταση τραγική. Χτύπησε το κεφάλι αν τζι'εφορούσε κράνος τζιαι επήραν τον στο παλιό νοσοκομείο -στο οποίο κάθε μέρα που επήαιννα, έβλεπα τες κατσαρίδες να παρελαύνουν τζιαι τα φορεία ΑΣΘΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ να φκαίννουν που το ίδιο ανσανσέρ που εφκαίνναν τα σκουπίθκια!!! Αφού η κατάσταση του τζιμέσα εσιειροττέρευκε (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ, εκόλλησε σταφυλόκοκκο στην εντατική!), επήραν τον Γερμανία. Οι γιατροί τζιαμέ εσυνειδητοποιήσαν πως η ζημιά στον εγκέφαλο του, επροήλθε ΟΧΙ από το ατύχημα ΑΛΛΑ που την κακή διάγνωση των γιατρών τζιαι που την κωλοπεριποίηση των νοσοκόμων. Σκέφτου ότι εφκάλαν του κομμάτι που το κρανίο του για να μειωθεί η πίεση στο κεφάλι τζι'όταν μετά που μερικές μέρες εξαναβάλαν του το, αρκέψαν να βλαστούν άσπρες τρίχες. Περιττόν να σου πω ότι εν ήταν δικό του το κομμάτι τζείνο.
Άρα, λοιπόν, όταν σε έτσι περιστατικά που πρέπει να διούμεν έμφαση κάμνουμεν τα ΣΚΑΤΑ, στα λιγότερο σοβαρά περιστατικά τι θα τα κάμνουμεν;;;

Ασυγχωρητη είπε...

ππεεε.. τραγικό και όμως κυπριακό.. εσηκώστηκεν η τρίχα μου. :(