Ούνα κουράδα πρίμα (Μια κουράδα πρώτη)

Η Γκλόρια έβγαλε τον Ντάνυ για βόλτα πριν πάει στο γραφείο. Το μικρό πεκινουά, άρχισε να περπατάει με τα μικρά σπαστικά βηματάκια στα πλακάκια της εισόδου της πολυκατοικίας. Η Γκλόρια τον ακολούθησε ωσάν να τραβούσε το σχοινάκι σκύλος Αγίου Βερνάνδου. Κατευθύνθηκαν προς το πλησιέστερο χορταρικό (μια φοινικιά σε λεκάνη του πεζοδρομίου)όπου ο Ντάνυ αποφάσισε να εναποθέσει το βοδινό της περασμένης νύχτας.

-Σκατά, πάλι θα πρέπει να μαζέψω τα σκατά σου, μουρμούρισε μέσα από τα δόντια.

Καθώς έβγαλε το πλαστικό σακουλάκι (το οποίο είχε πάντοτε εύκαιρο στην τσέπη), ο Ντάνυ αποφάσισε να επαναστατήσει και έτρεξε προς το δρόμο. Μεταξύ κουράδας, σκυλιού και πλαστικής σακούλας, η Γλόρια μπερδεύτηκε αφήνοντας το σχοινί στο πρώτο τράβηγμα. Το πεκινουά έτρεξε προς το απέναντι πεζοδρόμιο.

-Ντααάαανυ! ΕΛΑ ΕΔΩ!


....................................................................

Ο Μάριος έριξε την πρώτη σακούλα σκουπιδιών στον κάδο. Αυτή η μυρωδιά με το πρώτο άνοιγμα του ανακάτεψε το στομάχι. Και δεν είχε κάνει ακόμα τσιγάρο.

-Σκατά τρώνε αυτοί οι άνθρωποι; Τι σκατομπόχα είναι αυτή;

Έριξε και τη δεύτερη σακούλα κρατώντας την αναπνοή του. Η σακούλα τον παράκουσε όμως, πιάστηκε στο πιαστράκι του κάδου και σχίστηκε. Από μέσα ξεχύθηκαν περίπου αποτσίγαρα 2 βδομάδων και λοιπά αηδιαστικά περιτυλίγματα και πασαλείμματα, τα οποία έπεσαν πάνω στα μισόγυμνα του πόδια.

-ΣΚΑΤΑ! ΣΚΑΤΑ! ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΓΑΜΩ!

Καθώς σκεφτόταν τι να κάνει, ένιωσε μια ζεστή υγρασία στο πόδι. Γυρίζοντας κάτω είδε ένα πεκινουά να του γλείφει από το μεγάλο δάκτυλο κάτι που φαινόταν σαν μουστάρδα. Μουστάρδα όμως δεν είχε πάρει ποτέ στο σπίτι του...

.........................................................


-ΝΤΑΝΥΥΥ!! ΗΛΙ... Ωωωω συγνώμη συγνώμη! φώναξε η Γλόρια στον Μάριο από το απέναντι πεζοδρόμιο. Διασταύρωσε το δρόμο με το σκατό στο χέρι.

Καθώς έκανε την κίνηση να πάρει το σχοινί του σκυλιού, η πλαστική πρωινή παντόφλα γλύστρισε πάνω σε κάτι γλοιώδες.

Η Γκλόρια βρέθηκε να πέφτει slow motion πάνω στο Μάριο ο οποίος επίσης slow motion έκανε ένα ελιγμό για να την πιάσει. Η πλαστική σακούλα με το σκατό του Ντάνυ αιωρήθηκε στον αέρα για λίγα κλάσματα δευτερολέπτου.

-Αααααα.. (slow motion)

Η Γκλόρια βρέθηκε στην αγκαλιά του Μάριου ο οποίος χάνοντας την ισορροπία του έπεσε επίσης κάτω.

Η Γκλόρια άνοιξε τα μάτια της αναζητώντας το αποτέλεσμα της πτώσης. Ο Μάριος την κοίταζε με ύφος χαμένου. Τα μάτια του είχαν ένα καταπράσινο χρώμα που με τις πρωινές ζάρες της θύμισαν ηθοποιό παλιού σινεμά. Ο Μάριος κοίταξε τα κατακόκκινα μάγουλα της Γκλόριας. Ήταν σε αντίθεση με το κατάλευκό της δέρμα και τα καστανά της μαλλιά και την έκαναν να μοιάζει τόσο όμορφη.

Κανένας από τους δύο δεν πρόσεξε όταν αναδύθηκε η κατανυχτική μυρωδιά της πρωινής κουράδας του Ντάνυ, ο οποίος αποφάσισε να δοκιμάσει ότι απέμεινε από το πασαλειμένο έργο του, από το μέτωπο του καλού αυτού ανθρώπου που έσωσε τη μαμά.

Εδώ υπάρχει κρίση, αντίθετα στη φύση

Η φίλη μου, μετά από ένα επεισοδιακό χωρισμό το καλοκαίρι, μετά από 7 χρόνια σχέσης και μια πουστιά, εξαναμπήκε σιγά σιγά στο παιχνίδι του φλερτ. Ποιο παιχνίδι δηλαδή...Πιάνει με προκτές τηλέφωνο και λέει μου "Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ πάμε για καφέ και θέλω να σου τα πω εσένα γιατί νομίζω εν να πελλάνω. ΘΑ ΠΕΛΛΑΝΩ! "

Εφτάσαμεν στο mall και αφού εκτυπήσαμε που ένα φουστανάκι από τα καταστήματα (ντάξει εγώ τρία και έβαλα στόχο ακόμα 4-5 bohemian που το ζάρα), εκάτσαμε για ένα latte που τελικά έγινε strawberry smoothie και muffin black and white. Και καθώς ερουφούσαμεν την ροζ λιχουδιά και ανάψαμεν την κιμωλία μας, λέει μου:

"Εν να πελλάνω, εν αντέχω άλλο. Κόρη μου νιώθω η πιο άσιημη γεναίκα στον κόσμο!"

Είναι απαραίτητο σε αυτό το σημείο να σας πω ότι η φίλη μου είναι αντικειμενικά μια καρακουκλάρα και πολύ πολύ γλυκιά και προσιτή ύπαρξη.

"Κόρη μου τι λαλείς; Χάνεις;"

"Όι, αλλά αλλό λίο εν να τον χάσω. Ξέρεις ότι εν μου κολλά ούτε ένας άντρας; Πούποτε;"

Εκεί στραβοκαταπίνω σκεφτόμενη "Welcome to the world of single people in Cyprus my dear".

"Είδες που επίαμεν τις προάλλες στο τάδε κλαμπ. Τόσοι άντρες πας το μπαρ. Τόσος κόσμος κόρη μου τζαι ούτε ένας ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να κάμει κίνηση. Τζαι το προηγούμενο Σάββατο που επήαμεν μαζί, είδες κανέναν να γυρίζει καν να δει γεναίκα; Να τζεράσει ποτό; Να κοινωνικοποιηθεί;"

"Ε θωρούν θωρούν, αλλά εν κάμνουν τίποτε ναι" προσπαθώ να κρατήσω στάση ψυχολόγου, ψύχραιμη και μετρημένη.

"Κόρη, ειλικρινά τωρά καταλαβαίνω άμα μου ελαλούσες παλιά πόσο δύσκολο είναι να κάμεις σχέση με Κυπραίο. Κόρη μου μα ήντα πούττοι είναι;; Θωρώ σε γιε μου, χαμογελώ σου, θέλεις να έρτω τζαι κοντά σου; Ήντα αρσενικό είσαι μετά;;; " συνεχίζει παθιασμένα η φίλη μου.

"Ε εν φυσικό αγάπη μου, ήσουν τόσα χρόνια σε σχέση και εν έζησες "τις αλλαγές"", λέω της.

"Είμαι άσιημη;"

"Όι! Χαλόου είσαι μια θεά;"

"Είμαι απρόσιτη;"

"Όι μια χαρά είσαι! Είπαμεν πιο παλιά εν θέμα νοοτροπίας. Εν μπαίνουν πλέον στη διαδικασία να κολλήσουν γιατί φοούνται να μεν "τους κολλήσουν" οι γκόμενες στο τέλος."

"Μα μιλούμε για ΦΛΕΡΤ! Εν τζαι επιάσαμεν τους να τους δέσουμε με σιοινιά!"

"Ε κούκλα μου πληρώνεις τα σπασμένα παρεξηγημένων συμπεριφορών και επιρροών της κοινωνίας".

"Κόρη μεν μου αρκέψεις πάλε τις αναλύσεις σου! Εν απλό το θέμα. Είμαι γυναίκα είσαι άντρας. Προφανώς γουστάρουμεν. Δώκε μέσα"

"Χαχαχα! Ε αφού εν τόσο απλό γιατί υπάρχουν τόσοι single άνθρωποι που ΔΕΝ φλερτάρουν; Εν πολλοί οι λόγοι."

"Ε πε μου σε παρακαλώ ποιοι είναι; Τζαι πε μου γιατί στη Γαλλία, στη Ρώμη, στο Λονδίνο και γενικά στο εξωτερικό καρακολλούν σου;"

"Εν θέμα κουλτούρας. Εν νιώθουν ότι έχουν κάτι να χάσουν οι ξένοι. Η Κύπρος κατά πρώτο λόγο εν μικρή, είμαστε ούλλοι γνωστοί, plus οι ανατολίτες μας νιώθουν ότι ευνουχιστήκαν από την ανεξαρτησία μας. Μπορεί αν εδοκιμάσαν θέμας και να εφάαν το κρύο βλέμμα, ξέρεις για πιο μιλώ, και λαλούν σου "στο βίλλο μου". Άλλοι νιώθουν ότι οι Κυπραίες θωρούν τη πούγκα τους και το κοινωνικό πρεστίζ τους και ότι εν να θέλουν με το καλησπέρα σας σχέση και γάμο και λοιπά και λοιπά. Να γαμήσουν βρίσκουν, οπότε εν τους κόφτει αν εν μόνοι τους, γιατί εμάθαν να περνούν και χωρίς ναν ερωτευμένοι. There you go. Αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν άντρες που θέλουν να φλερτάρουν, θέλουν να κάμουν σχέσεις, θέλουν να ερωτευτούν, αλλά δεν τους εντοπίζεις εύκολα πλέον."

"Εκάτσαμεν τη δηλαδή."

"Εεε, εν γενικό το κακό. Γιατί νομίζεις αυξηθήκαν οι γάμοι με αλλοδαπούς;; Προφανώς και άντρες και γυναίκες Κυπραίοι βρίσκουν ανταπόκριση στα θέλω τους σε άτομα με διαφορετική κουλτούρα. Plus οι αλλοδαποί δεν φέρνουν μαζί τους οικογένειες και φίλους που "επιβαρύνουν" μια κατάσταση. Τώρα να δεις σε λία χρόνια που εν να πατήσουμεν τα τριάντα, οι μανάες μας που αγχώνουνται μεν μείνουμε στα ράφκια να μας ξισκονίζουν, εν να λαλούν (τζαι ήδη είπαν το) αντί "καλό πλάσμα, καλή δουλειά, καλή οικογένεια (τα τρία Κ)", "καλό πλάσμα να είναι τζαι ας εν τζαι ξένος"...χαχαχα"

"Γέλα γέλα, εγώ όμως έπαθα το σοκ μετά που τόσα χρόνια σχέσης"

"Επήρες το βάφτισμα της πραγματικότητας. Εν να σου κολλήσουν, μεν ανησυχείς. Τζαι αν δεν σου κολλούν κόλλα τους εσύ. Αφού εν πούττοι όπως λαλείς μίλα τους στη γλώσσα τους. Εσύ αν ήσουν άντρας εν θα ενθουσιάζεσουν να σου κολλήσει μια κούκλα; "

"Ούφφου".

"Μεν αγχώνεσαι.".

"Αχχ.. ελάλες μου τα τζαι εν τα επίστευκα. Μακάρι να μουν σαν εσένα να μεν κολώνω ".

"Ε σιγά κόρη. Να πάμε Παρίσι καμιά εφτομάν να σου ανεβεί η αυτοπεποίθηση. Είσαι μια χαρά προς παρόν. Μεν απελπίζεσαι. Υπάρχουν και χειρότερα. "

"Ευχαριστώ που μου τα λαλείς. Αλλά παραδέχτου το, δεν είναι όπως παλιά τα πράματα".

"Ναι ναι, εδώ υπάρχει κρίση αντίθετα στη φύση που λέει και το άσμα".

ΑΓΟΡΙΑ, ΕΦΚΑΤΕ ΠΟΥ ΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΣΑΣ! ;)

Γιάννη μου Γιαννή μου σκάσε

Εν εβαρέθηκεν πιον να λαλεί για τα ψυχολογικά του ο Παπαμιχαήλ Τζούνιορ; Ε μα ήνταλως εν να φκάλει λίρα μετά;

Εντάξει, η Βιουγιουκλάκη είχε αποτυχημένο γάμο και έδερνε την ο Παπαμιχαήλ πιθανόν.

Ας κοιτάξουμεν τι συμβαίνει στους ζωντανούς πιστεύκω!

Ελίτα επαράσιεσες το. Κανεί πιον τόσο ανιδιοτελές (νούμερα) ενδιαφέρον! Εκατασυγκίνησες μας..τστστς...

Το βουνό

Η Μαρία έβαλε στην πιατοθήκη το τελευταίο φλυντζάνι. Τα ζαριασμένα από το νερό χέρια της μύριζαν κίτρο και πορτοκάλι. Σκούπισε τις σκόρπιες μικρές λιμνούλες από τα χείλη του νεροχύτη και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είχε βρέξει και ο ουρανός είχε καθαρίσει από τις ενοχλητικές σκόνες που την πείραζαν. Απέναντι φαινόταν καθαρά το βουνό. Μια μικρή συμφωνία ψηλών λόφων με τη χαρακτηριστική άσπρη σημαία και το μισοφέγγαρο. "Κάθε φορά που βρέχει φαίνεται ακόμη πιο κοντά", σκέφτηκε.

Η Μαρία είχε ακούσει πολλές ιστορίες για το βουνό από τον παππού της. Το θυμόταν από τα τετράδια του δημοτικού σχολείου. Ποτέ όμως δεν το είχε καλοπροσέξει. Μέχρι που ανακάλυψε ότι είναι η οθόνη του παράθυρου της μικρής της κουζίνας. Από τότε, πλένοντας τα πιάτα έριχνε κλεφτές ματιές και σκεφτόταν, κοροϊδεύοντας τον εαυτό της: "Τι παράξενο κάτι τόσο ευδιάκριτο και να μην το είχα προσέξει καλά, μέχρι τώρα. Τυφλή ήμουνα; "

Δεν ενδιαφερόταν να μιλήσει για πολιτική. Απέφευγε να παίρνει θέση σε συζητήσεις με τους φίλους της. Προτιμούσε να δηλώνει παντελή άγνοια. "Δεν έχω διάθεση για τέτοια", δήλωνε και άλλαζε κανάλι. Ήξερε πάνω κάτω την γνωστή ιστορία του νησιού, αλλά δεν την ενδιέφερε και τόσο. "Τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτό το σκατο-νήσι", άκουσε πολλές φορές τον μπαμπά της να σιγομουρμουρά ιδρωμένος, παρακολουθώντας αυγουστιάτικα δελτία ειδήσεων.

Σήμερα όμως το βουνό, μέσα στο ισορροπημένο γαλάζιο χρώμα, πλησίαζε με ένα απειλητικό τρόπο κοντά της. Η εύθυμη διάθεση έσβησε από την καρδιά της. Ένιωσε ένα κάψιμο στο στήθος και στα μάτια. Σκούπισε ενστικτωδώς την κορυφή της μύτης της και κοίταξε προσεκτικά το βουνό. Η μικρή συμφωνία των ψηλών λόφων είχε μετατραπεί σε ένα μαύρο συνθόλευμα γκρεμών και βράχων. Ο άλλοτε νωχελικός ομιχλώδης πίνακας του βουνού φάνταζε τώρα σαν ένα απόκοσμο τοπίο σε έναν μακρινό πλανήτη.

Ακούμπησε τα χέρια της στο στιλπνό μέταλλο. Ο νεροχύτης γέμισε μικρές χλιαρές λίμνες.

Αλήθεια, για πρώτη φορά στη ζωή της, ένιωσε ότι ήταν τυφλή.